Bellebelle and BomBom's space

                      แม่อยากบันทึกไว้ว่า ตอนเลี้ยงแบ๊วแบ๋วเมื่อ3 ปีที่แล้วมีอะไรต่างจากตอนบ๋อมบ๋อมบ้าง

                     เรื่องการเลี้ยงลูกทั่วไป : ตอนเลี้ยงแบ๊วแบ๋ว แม่เป็นแม่มือใหม่ กลัวมากวันแรกที่เอาลูกออกจากโรงพยาบาล เพราะมีเพื่อนขู่ไว้ กลัวมากตอนกลางคืนที่เลี้ยงลูก จนตอนหลังอ่านหนังสือเจอว่า ไม่ต้องกลัวการเลี้ยงลูก แล้วแม่ก็ปรับตัวได้ พอมาถึงบ๋อมบ๋อม แม่มีประสบการณ์ ต้องรื้อฟื้นกันบ้าง แต่ก็คล่องขึ้น

                    เรื่องนมแม่: สมัยแบ๊วแบ๋วใช้เครื่องปั๊มนมแบบมือ ปั๊มจนนิ้วเขียวเลย ได้อนุเคราะห์ยืมมาจากอาตุ่น แต่สต็อคนมก็ไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ให้นมแม่กับแบ๊วแบ๋วได้ 6 เดือน อาจเป็นเพราะไม่ได้ศึกษาtip การเพิ่มน้ำนมต่าง ๆ ก็ได้  พอมาถึงรุ่นบ๋อมบ๋อม แม่ใช้ปั๊มนมไฟฟ้า ได้ความอนุเคราะห์ยืมมาจากน้าต่าย (spectra) และน้าบุ๋มบิ่ม (avent)  เนื่องจากแบบไฟฟ้ามันสบายกว่าปั๊มมือ ทำให้สต๊อกนมเต็มตู้แช่ที่เพิ่งซื้อมาโดยเฉพาะ แม่ไม่ได้นับว่ามีกี่ออนซ์ เดาเอาคร่าว ๆ ว่ามีเกือบ1,000 ออนซ์  เพราะแม่ปั๊มได้ครั้งละ 7-8 ออนซ์ 3 ชั่วโมงปั๊มที แต่ตอนกลางคืน ถ้าลูกไม่ตื่นมากิน แม่ก็ไม่ตื่นมาปั๊มเหมือนกัน วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วที่บ๋อมบ๋อมนอนยาวกลางคืน ตื่นเช้าไปเลย คือนอนห้าทุ่ม เที่ยงคืน ตื่นทีแปดโมงเช้า ซึ่งข้อนี้เหมือนพี่แบ๊วแบ๋วมากเลย น้ำนมแม่เริ่มมีตั้งแต่บ๋อมบ๋อมยังไม่คลอด ประมาณ 20กว่าสัปดาห์ก็มีน้ำนมแล้ว ตอนนั้นแม่ก็กลัวไม่กล้าจับหน้าอกตัวเอง กลัวจะคลอดก่อนกำหนด สมัยแบ๊วแบ๋ว แม่ไม่เคยรู้จักยาประสระน้ำนมมาก่อน ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยกิน ไม่รู้ว่าต้องดื่มแต่น้ำอุ่น หรือน้ำอุณหภูมิห้องเท่านั้น ถึงจะทำให้น้ำนมไหลเยอะ แต่พอมารุ่นบ๋อมบ๋อม แม่ก็ได้ tip ต่าง ๆ มาจากเพื่อน ๆ มาจากเวป ช่วยได้มากทีเดียว

                   ส่วนเรื่องอื่นๆ แม่ก็พยายามทำตามตอนเลี้ยงพี่แบ๊วแบ๋ว เพราะอยากให้บ๋อมบ๋อมเป็นแบบพี่สาว นั้นคือเลี้ยงง่าย กินง่าย นอนง่าย เลิกผ้าอ้อมเร็ว ไม่เคยดูดนิ้วมือ เลิกนมขวดตามอายุ ไม่โวยวาย ไม่เคยร้องกรี๊ดอยากได้ของเล่น พูดจากกันรู้เรื่อง เพียงแต่มีเหตุผล อธิบายให้ฟัง แบ๊วแบ๋วก็รับฟัง และทำตาม มีบ้างที่งอแง แต่แม่คิดว่ารับได้ สำหรับวัยของแบ๊วแบ๋ว  อยากให้บ๋อมบ๋อมเป็นแบบแบ๊วแบ๋วจัง ส่วนบทพิสูจน์ถัดไป ก็คือการเข้าโรงเรียน  แม่ก็ตื่นเต้น ตั้งตารอเดือนมีนาคม 52 นี้ ว่าแบ๊วแบ๋วของแม่จะทำได้ดีแค่ไหน

 

                   

                  การที่เป็นลูกคนเดียวมา 2 ปี 11 เดือน เพียงวันที่ 18 ธันวาคม 2008 ผ่านไป แบ๊วแบ๋วก็กลายเป็นลูกคนโตของแม่ ถามว่าหนูทำได้ดีมั้ย แม่ขอตอบว่า น่าชื่นใจมาก แบ๊วแบ๋วกลายเป็นเด็กโต พึ่งตนเอง ช่วยเหลือตนเองได้ ในขณะที่แม่ต้องดูน้อง เช่นการไปหยิบนมมาให้แม่ช่วยชงดื่มก่อนนอน จากนั้นก็ดื่มนมเอง โดยไม่ต้องให้แม่คอยคะยั้นคะยอ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ในกี่วัน ยังต้องให้ถือให้ ยังต้องให้ขู่ ให้ปลอบถึงจะยอมทานนม หรือว่าการที่ช่วยแม่หยิบสำลี ผ้าอ้อม หมอนให้นม เปิดเครื่องปั๊มนม เปิดเครื่องนึ่งขวดนม ทั้งหมดเนี่ยเป็นสิ่งที่แบ๊วแบ๋วทำให้กับแม่และน้อง โดยไม่ชักช้าเลย หรือการดูแลตัวเองให้หายจากลมพิษ หรือน้ำมูก ก่อนที่จะมาจับตัวน้อง หอมน้อง ทั้งหมดเนี่ย แบ๊วแบ๋วทำโดยดี รู้ว่าถ้าตัวเองไม่สบาย ก็ไม่ควรจับน้อง มันเป็นความภูมิใจที่แม่มีกับแบ๊วแบ๋วจริง ๆ

                 ส่วนคนแปลกหน้าของเรา ตอนนี้กลายเป็นสมาชิกคนล่าสุดของบ้าน หน้าตาก็เหมือนแบ๊วแบ๋วมาก แม่ว่าโตขึ้นคงเป็นฝาแฝดแน่แท้เชียว เพียงแต่น้องบ๋อม บ๋อม อาจจะจมูกโด่งกว่าแบ๊วแบ๋วเล็กน้อย เพราะแก้มยังไม่ยุ้ยเท่าแบ๊วแบ๋ว แม่เคยคุยกับอาตุ่นว่า ความเห่อของลูกคนที่สองเนี่ย น้อยกว่าลูกคนแรกมาก ๆ แต่แม่ขอยืนยันว่าความเห่อ กับความรักเนี่ยคนละเรื่อง เพราะความรักที่แม่มีให้กับบ๋อม บ๋อม ก็ไม่ได้น้อยกว่ารักพี่แบ๊วแบ๋วเลย อันนี้แม่ขอยืนยัน

                            เคยเตรียมใจ แล้วก็คิด จินตนาการ สารพันกับการมีลูกสอง ว่าจะเป็นอย่างไง แต่เอาเข้าจริง ก็ต้องงง ๆ กับตัวเองไม่น้อย ไปคลอดหนนี้ อยากกลับบ้านมานอนกับแบ๊วแบ๋ว มากกว่าอยู่โรงพยาบาล เป็นกันทั้งพ่อและแม่ คิดถึงลูกสาวคนโต แล้วยิ่งรู้ว่าแบ๊วแบ๋วเป็นลมพิษ ก็ยิ่งอาการหนัก อยากเหาะกลับบ้านทันที   พอกลับมาบ้านสมใจ ก็ไม่ได้นอนกับแบ๊วแบ๋ว เพราะเรายังไม่รู้ว่าเป็นอาการของโรคใดแน่ เลยต้องให้น้องนอนแยกห้องกัน สิ่งที่ตามมาคือความทรมานใจของแม่ อยากอยู่กับลูกสาวทั้งสองคนพร้อม ๆ กัน ในห้องเดียวกัน  ตัวแม่ได้แต่มีอาการเซ็ง.... แต่ไงก็ตาม วันนี้ วันที่แบ๊วแบ๋วอาการดีขึ้น เริ่มหายที่ตัว เหลือแค่แขนเล็กน้อย กับขานิดหน่อย แม่จึงเริ่มออกอาการลั๊นลา ได้กลับมาอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้ง ช่างมีความสุขซักนี่กระไร

          เมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ 30 พย 51 ที่ผ่านมา แบ๊วแบ๋วเริ่มมีอาการไอเล็กน้อย เนื่องจากว่าครอบครัวเราไปกินข้าว outdoor ในบรรยากาศเรือนไทย ที่ซ.เฉลิมพระเกียรติ 38 ที่ตรงข้ามสวนหลวง ร9 แม่อนุญาตให้แบ๊วแบ๋วกินไอศครีม กับ ดื่มน้ำเย็นได้  เป็นความผิดของแม่เอง ขอโทษนะคะ

หลังจากที่แบ๊วแบ๋วเข้านอนไปแล้ว ประมาณเกือบ 4 ทุ่มครึ่ง ลูกก็ไอ แม่ก็เลยบอกให้พ่ออุ้มลูกเข้าห้องน้ำ ซึ่งก็ไม่ทันเวลา เพราะว่าลูกอาเจียนออกมา

แม่เองคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว ว่าถ้ามีไอเนี่ย ลูกอาจอาเจียนได้ แต่ฝั่งคุณพ่อเนี่ย ค่อนข้างตื่นเต้นมากเลย ทำอะไรไม่ถูก ต้องให้แม่สั่งอย่างเดียว พอแม่จัดการล้างเนื้อ ล้างตัว เปลี่ยนชุดนอนใหม่ให้เสร็จ แบ๊วแบ๋วก็มานอนรอบนเตียง เพื่อจะกินยาแก้ไอ ส่วนคุณพ่อ ก็จัดการกับกองอ๊วกของลูกไป

           เช้าวันต่อมา บทสนทนาระหว่างแบ๊วแบ๋วกับป้าเอ๋ที่เป็นแม่บ้านมีดังนี้

แบ๊วแบ๋ว : เมื่อคืนนี้ แบ๊วแบ๋วอ๊วกออกมาด้วยแหละ ป้าเอ๋

ป้าเอ๋ : เหรอค่ะ

แบ๊วแบ๋ว: แล้วคุณพ่อก็เป็นซินเดอเรล่า เช็ดอ๊วกให้แบ๊วแบ๋วด้วยค่ะ

ป้าเอ๋: แล้วแบ๊วแบ๋ว กับคุณแม่ทำอะไรค่ะ

แบ๊วแบ๋ว: แบ๊วแบ๋ว กับคุณแม่ไม่ได้ทำอะราย  นอนเฉย ๆ ดูคุณพ่อทำ

ป้าเอ๋: งั้นคุณแม่ก็เป็นแม่เลี้ยงใจร้ายรึป่าว

แบ๊วแบ๋ว : ไม่ช่าย คุณแม่เป็นคุณแม่จริง ๆ ของแบ๊วแบ๋ว เป็นคุณแม่ใจดี